"Соғыстағы Достық сәтсіздікке ұшыраған жоқ": қарағандылық майдангер Виктор Шелудяков өзінің басты жекпе-жегін еске алады

 Виктор Андреевич Шелудяков 1925 жылы 16 желтоқсанда Саратов облысы Ершов ауданы Перекопное ауылында дүниеге келген. Ол Қарағандыға бала кезінен, 1931 жылы келді.

Ол 1943 жылы майданға шақырылды, тікелей шайқастарға Виктор Андреевич 1944 жылдың мамырынан 1945 жылдың наурызына дейін қатысты, 4-ші Украин, 1-ші Балтық және 2-ші Беларусь майдандарында радиобайланыс бөлімінің командирі болды. 1945 жылы Кенигсберг шайқасында ол ауыр жарақат алды.

Оқиға, жараланған Шелудяков сияқты, шайқас орнында жараланған жолдасымен бірге, бейімделуге лайық, ол біздің кейіпкеріміздің жадында мәңгі қалды.

"Бізді сигнал берушілер қай сәтте тапқаны есімде жоқ", - дейді ол. - Бірақ бірнеше фашистік автоматшылар маған орманнан секіріп түскендей, есте сақтау қабілеті айқын болды. Мен машинаның триггерін машинамен итеріп жібердім, бірақ оқ атылмады, ол картриджді қисайтып жіберді".

Виктор Андреевич сол сәтте оның бүкіл жас өмірі көз алдында қалай жыпылықтағанын айтады, өйткені өлімге дейін бірнеше секунд болған сияқты. Бірақ бірден шайқасты барлаушылар қабылдады. Олар қарсыластарынан сигнал берушілерді қайтарып алды.

"Мен аман қалғанымды түсіндім, бірақ мұнда барлық жағынан – зеңбіректерден, минометтерден, атыс қаруларынан үздіксіз атыс басталды", – дейді ардагер. - Біздің жауынгерлеріміз қалың жағдайда күресуде. Жекпе-жек бірнеше сағатқа созылды, оқ-дәрілер аяқталды, тірілерге қарағанда өлтірілгендер көп болды. Жаралылар да болды".

Бұл шайқаста Шелудяковтың өзі де жарақат алды.

"Менің қасымда снаряд жарылды, мен есімнен танып қалдым", – деп есіне алады ол. – Оянған кезде мен қансырап жатқанымды түсіндім, сынықтар жамбаста, бүйірде, қолда болды. Біздің Рация бұзылды, оны көмуге тура келді. Қысқа Автоматты сызықтар естілді, фашистер біздің жараланған сарбаздарымыз бен офицерлерімізді аяқтады".

Виктор Андреевич орманға кіріп, үлкен шыршаның табанының астына жасырынып,өзін немен және қалай болса солай таңып тастады.

"Қараңғыда ол өз жолына түсті", – дейді ол. - Ал күш болған жоқ, үмітсіздікті жауып тастады. Содан кейін мен жақын жерде стоырсығанымды естідім. Осылайша мен басқа жараланған адамды кездестірдім және бірге оңайырақ болды. Сөзбе-сөз бір-бірін өздеріне сүйреп апарды. Содан бері Мен білемін: Біз бірге күшпіз. Тіпті екеуі, енді біреуі емес".
Сол жарақаттан кейін 1945 жылдың қыркүйегіне дейін біздің әңгімеміздің кейіпкері емделді, содан кейін ол демобилизацияланды.

Виктор Шелудяков Жауынгерлік еңбегі үшін І дәрежелі Отан соғысы орденімен, "Кігі үшін", "Кенигсбергті алғаны үшін", "1941-1945 жылдардағы Ұлы Отан соғысындағы Германияны жеңгені үшін", "Беларусьті азат еткені үшін" (қазіргі Беларусь) медальдарымен марапатталған. - Шамамен. ред.), "Украинаны азат еткені үшін", көптеген мерейтойлық медальдармен.

Соғыстан кейін ол көп жұмыс істеді және қуана жұмыс істеді, 1949 жылдың ақпанынан 2007 жылдың желтоқсанына дейін (елу сегіз жыл!) оның еңбек жолы Қарағанды "Союзшахтоосушение"СМУ-де өтті. Ал Виктор Шелудяков "еңбек ардагері" медалінің иегері. Тек 83 жасында ол ізбасарларының ұрпағын тәлімгер ретінде тәрбиелеп, лайықты демалысқа кетті.

"Мен Жеңістің әр күнін осы жеңіске жеткендерді жауынгерлік, еңбеквигіктерімен еске алып қарсы аламын", - дейді ол. - Тылда балаларды тәрбиелеу әйелдерге де оңай болған жоқ. Бірақ біртұтас халық жеңілмейді! Мұны бәрі есте сақтауы керек!»